دو غنچه یاس

محرم مهر پاكي شد كه قلبم را از زنجير ظلمت رهايي داد

abgirziba — Mon, 28 Sep 2009 05:52:18 GMT

زندگي در پرتو عشق

به سياهي ظلمت تن نداد و به مال دنيا جان خود را نفروخت آزاد مرد عالم

شد در هياهوي مردمي گرفتار آمد كه در جهل و ناداني آبرويي آدميت را

بردند و او ماند و يك ردي از آزادي در ديار غربت تشنگي را هديه گرفت و نگاه

به تركهاي لبان كودكان جگرش را خون كرد چه غوغايي ميكند اين دل چه غوغاي .....

غارتگر

abgirziba — Thu, 24 Sep 2009 05:22:18 GMT

نازنین من شدی تو شدی غارتگر

محو چشمانم شدی تو شدی زیباتر

غم چو ازپیشت گذشت دل من پرپر شد

دلبرم تنها بودی از همه دنیا سر

ساقی آمد امشب و باز ترا سیراب کرد

حالا تو خورشید من از دلم سرما بر

دل من خشنود بود نام تو همراه داشت

اما کاش خیر بود ونیز می گذشت از ما شر

این روزها یاد تو در هر دل تنها هست

اما کاش می دیدی پر شده این ساغر

روزگار

abgirziba — Wed, 23 Sep 2009 07:19:05 GMT

روزگار با من غریبه.....................روزگار پر از فریبه

روزگار فت و فراون......................آدمو میکنه داغون

روزگار من که اسیرم ...............مثل اون درخت پیرم

تنها در قلب کویرم..................منتظرم روزی بمیرم

روزگار شاید بدونی.............تو چشمهایم می خونی

خسته ام از این زرنگی.............عشق اومد اما چه رنگی

روزگار آخر عمری............مرا کن همچو یه قمری

برم از بالا ببینم ..............من که همش روی زمینم

شاید از بالا قشنگه.......دلاشون از همه رنگه

روزگار من بی نصیبم.....میدونی اینجا غریبم

اما از دوستی که دیدم.........من پر از عشقی مهیبم

من پر از عشقی مهیبم

قلب خسته

abgirziba — Tue, 15 Sep 2009 07:31:18 GMT

از شعرها فرشته الهام من پرید

به قلب خسته من موج غم رسید

خوش بودم با خاطراتش در زمین

شب که آمد قطره از چشمم چکید

یاد آن روزها بکردم در همان کودکیم

دشتی از گلهای سرخ توی دفترم کشید

گر چه آمد خزان چشمکش را زود ربود

اما او عاشق بود و دست از این دنیا کشید

رفت و بر بالا نشست با همه دلتنگیش

آمد امروز این خبر بوی عطرش می وزید

کاش او افسانه بود در زمانهای قدیم

نه که تنها این زمان نام او را شنید

کاش بر قله عشق پرچمم افراشته بود

شاید اکنون او مرا از همان بالا می دید

از شعرها فرشته الهام من پرید

آن مرغک عاشق از دام من پرید

من ماندم و یک آه در سینه حبس

که با وصال تو شب از شام من پرید

وقتی امد خبر از کوچکی فاصله ها

بوی غمت ازدل بدنام من پرید

گر به قفس عادت کرده بود دلم

سبک بال آمد و از کام من پرید

من دل از این دنیای فانی بریده ام

پس چرا دیر کبوتر از بام من پرید

بگذار با تو باشم

abgirziba — Sun, 13 Sep 2009 07:38:18 GMT

بگذار با تو باشم در لحظه های آخر

اشک شب سپیدم نکرده غم راباور

بگذار با تو باشم امشب که شب قدر است

هر چند دلم شکسته قرآن گرفته بر سر

بازا خدای خوبان من زارم و پریشان

از غم چو خون چشمام پر می کنند ساغر

امشب شب چراغان پر نور گشته مهتاب

من هم توبه کردم بخشای خدای برتر

امشب دعای من بود این جوشن کبیرت

دیگر ندانم فردا آیم دوباره از در

تو بهترین صلاوت دورم من از سخاوت

تو عاشقی و معشوق از هر سری تو سرور

بگذار با تو باشم این لحظه های آخر

اشک سپید من را هرگز نکردی باور

بگذار با تو باشم ای سنبل نجابت

دیگر دو چشم مستم هرگز نبینه کافر

بگذار با تو باشم در غربتم و تنها

باز در کنار من باش تا غم نباشه یاور

گریه

abgirziba — Mon, 31 Aug 2009 09:08:18 GMT

این روزها گریه ندارد هیچ سودی

رنگ بر در خانه ما می زند نابودی

شادی در سایه ماه یک زبان بسته ناز

می برد خنده زلب این شبم به زودی

مشت ما خالی اگر یک روزی باز شود

می بینی تنها همان دانه پوچ نخودی

غم در این بادیه با زخم دل تنها نشست

گل میخک به سر خاک بشود داودی

دیده بر ساقی و می اشک ماتم بریخت

مستی از ما گرفت شاه و این مسجودی

اشک از حلقه گریزان که شود در ره دل

با هم آغاز کند خنده دل مسدودی

ماه ما ماه عذاب مهتاب امسال بگفت

بانگ ما بانگ خدا کاش شود بهبودی

زور زند نفت چراغ شعله را ساز کند

باد و طوفان بوزید تا بماند یک

این روزها گریه ندارد هیچ سودی

چون یار مرا ترک کند به زودی

افسوس من اینجاست که خود می داند

با اشک و غم من نشود بهبودی

گریه شب دگر وقت تلف کردن هاست

ای خدا کاش که تو باز کنارم بودی

روزگار خواب حرام کرد به این دیده من

خورشید هم تاب نیاورد که شد نابودی

این روزها سایه غم اگر سنگین است

چون تاب تحمل نیاورد گل داوودی

حیف که فریاد با بغض گلو مسدود است

ورنه آن یار نمی گفت که تو هم مردودی

در حسرت

abgirziba — Thu, 27 Aug 2009 08:04:01 GMT

روزگار می گذرد اما هر روز بیشتر از پیش سایه سنگین

پشیمانی مرا در خود حبس میکند

چگونه فرار کنم از سلول تنهاییم

چگونه فراموش کنم آنچه در ذهنم پرورانده بودم

و اکنون خسته از خواسته هایم به گمراهی میروم

کاش به پایان برسد روزگارم که در ته مانده جام شرابم قصه مستی نهفته است

و تشنه کامیم به خیانت رقم میخورد آخ که هوس کردم دروغ را

شاید از حالم بی خبرم که دائم به قلم میزنم

تهمت که چرا دل را می ازاری و سیاهی به جا میگذاری

طرف صحبت نه دیگر دل است و دلکش که گناهم

از توانم افزون شد و تنها درمانده ام از یک حسرت

که در گوشه کنار ذهنم مغز مرا میخورد و

کاش نمیشد آنچه اکنون شده است

دردمندی......

abgirziba — Tue, 04 Aug 2009 20:48:56 GMT

دردمندی نا شکیب

در فرا سوی سخن

دامن چین چین شب

داغ مانده به تن

دور از بادیه ها در کمین دشمن غم

شاهد عینی باد مردی از تبار هیزم شکن

خورشید از نعره من همدم ابر سیاه

موج فریاد کشید

طوفان از راه رسید

کشتی نیلوفری با غم دریا دلان ..............فاتحه ای خواند و رفت

فاتحه ای خواند و رفت

ظلم من.....

abgirziba — Wed, 22 Jul 2009 05:26:18 GMT

چه زود آخر خط نقطه میذاری دلا...!

بال و پر آشفته ای با چه میپری دلا؟

دور شو چشمه ها خشکیده اند بی سراب تنها یک کویر داغ

فارغ از قطره ای آب

اشکی از نطفه خاموش در سکوت گریه ها

تنها یک بوته خار ........در مسیر ....نوازش گر باد

تک چراغ شهر ما...بی سو مانده از خداست

میدونم شب همه جا خالی از مهر و وفاست!؟

ظلمت یک نا رفیق که بودنش بی ادعاست!!!

خوب برم ...............این ظالمانست میدونم ............

اما بیشترینظلم من اینجا موندنست

بیشترین ظلم من.................. اینجا موندنست...میدونم

ببخش

تلخ تلخ

abgirziba — Mon, 13 Jul 2009 05:55:18 GMT

یه استکان چای

با یه حبه قند کوچولو

تا ته استکان و دید

دوباره شست و دوباره ریخت

ادامه داره خستگی

فردا یه روز دیگه است

استکان هم یه جور دیگه است

چای و چای ریزش خودمونیم

اما نه انگار چای سیاه شده نکنه اصلا قهوه این روزا مد شده

پس یه فنجون قهوه بی شکر تلخ تلخ

می نوشیم که تلخی مد روز شده

نوش جان