دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
چشم هایم باز گشت قو های سفید را دید آمدم چون آبگیر زنده شد........ قورباغه ها همه خندیدند آمدم چون اینجا را از قلب کوچکت هدیه گرفتم و کلبه تنهایم را بر شاخه هایش بنا نمودم آمدم چون تو را باز با چشم امید ببینم اشک را به من هدیه نده غم هایت را برایم نفرست چون من باز تشنه محبت تو هستم آمدم چون بید مجنون تنها درختی بود که زود سبز شد و زلفهایش را به رقص در آورد تا باد بخندد آمدم تا باز بنگارم هر آنچه در وجودم حرف زندگی میزند......... تلخ یا شیرینش را بگزریم آمدم تا گناهم را تکمیل کنم و تو را به بهشت امید وار.......... آره من همون خطا کارم پس بازگشت مرا چه کسی به من تبریک میگوید .....هیچ کس !!!! پس اگر در رفتنی بودم که بازگشتنی نداشت چی ؟؟... چه کسی مرا ملامت میکرد !!!! چه کسی برایم اشک میریخت ؟؟..هیچ کس !!!! وای بر من گر بروم و مرا نبخشند .. ای خدااااااا
آمدم چون دیدم پرستو ها که رفته بودند بازآمدندآمدم چون دیدم غنچه بر شاخه بید مشک باز خندیدآمدم چون خنده بر لب غنچه هایم ساز زندگی نواخت
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
