دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
و از جاده های خاکی به قله عشق تو صعود میکنم من چرا از جاده ها سیر نمیشم با تو باشم من که هیچ گاه پیر نمیشم همیشه در انتظارم همیشه در امید در دام هیچ کس جزء تو اسیر نمیشم فقط با تو ......................با دیگری درگیر نمیشم
واژه هایت را تا مسیر تنهایم همراهی میکنم
نوشته شده در 88/02/06ساعت
13:5 توسط دل| |
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
