دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
من که در باد گریزی نبود فریادم همه شب چشم براهم کند بنیادم او که از حوصله من کنون بیرون شد شاید امشب کند از غم خود آزادم دیر پایست که من سخره عشاقم آرزو این بود تا که دهد بر بادم
نوشته شده در 88/01/17ساعت
18:5 توسط دل| |
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
