دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
چشمهاي
غمگينم يك آرزو دارد بيند تو را شاداب از غم رها آرد چشمهاي
بسته ات لبهاي غنچه ات يك تار مو آنجا تنها به گونه ات گر سرخ
روي است آن صورت ماهت من منتظر ماندم چشم دوخته به راهت گر خاطره اي تو تو بهترين باشي من چون جفا كارم سرخ روي نگاهت دلـم برای سرودن بهانه کم دارد شمیم قلب من نسیم صبحگاهیست وزد به دشت تومستانه كم دارد تو ماه شبگیری در این شبها گیری
به قلب من رحم كن ماهانه كم دارد حالا بخند جانم تا شوم من قربانت
دستم به زلفانت یك شانه كم دارد
غزل چو می خواند ترانه كم دارد
دلم چو خورشیدی نشسته در آفاق
غروب كه باز آید هم وقت رفتن شد
لبم شكر ریز است به زخم تو مرحم
برای می خوردن پیمانه كم دارد
قفس چرا ساختی بدور خود جانم
بشكن كه زندانم شاهانه كم دارد
بوسیدم من رویت هم چشم و ابرویت
دگر چه گویم من بخواب در آغوشم
كه شب رسد تو را میخانه كم دارد
.......................................................
دلم برای سرودن بهانه كم دارد
اشكی به چشم من او كم نمی آرد
نفس به سینه ام دوباره می خشكد
شاید كه دردی هست در سینه می كارد
ای چشمه جوشان بر كوه و كوهساران
این سد هم بشكسته باران نمی بارد
گلهای گلدان خشك بر باغچه دلها
یك قطره در دریا باقی نمی گذارد
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
