دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
تا که چشمی آلوده به مستی نشه زندگی با غم آغشته نمیشه تا که زخمی با درد همراه نباشه مرحمی براش داده نمیشه تا که اشکی با خون در آمیخته نشه دست نوازش گرفته نمیشه تا که هستی با مرگ هم رنگ نباشه قدر زنده بودن دانسته نمیشه
نوشته شده در 87/01/30ساعت
13:58 توسط دل| |
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
