دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
از نوای غم جدا گشتم نوای تازه ام باشی .اشک از ناله جدا کردم صدای خنده ام باشی در این غربت چنان با غم در آمیختم نمی دانی که خانه جدا گشتم کی صفای مرده ام باشی
نوشته شده در 87/01/24ساعت
21:10 توسط دل| |
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
