دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
زندگي در پرتو عشق به سياهي ظلمت تن نداد و به مال دنيا جان خود را نفروخت آزاد مرد عالم شد در هياهوي مردمي گرفتار آمد كه در جهل و ناداني آبرويي آدميت را بردند و او ماند و يك ردي از آزادي در ديار غربت تشنگي را هديه گرفت و نگاه به تركهاي لبان كودكان جگرش را خون كرد چه غوغايي ميكند اين دل چه غوغاي ..... محو چشمانم شدی تو شدی زیباتر غم چو ازپیشت گذشت دل من پرپر شد دلبرم تنها بودی از همه دنیا سر ساقی آمد امشب و باز ترا سیراب کرد حالا تو خورشید من از دلم سرما بر دل من خشنود بود نام تو همراه داشت اما کاش خیر بود ونیز می گذشت از ما شر این روزها یاد تو در هر دل تنها هست اما کاش می دیدی پر شده این ساغر روزگار فت و فراون......................آدمو میکنه داغون روزگار من که اسیرم ...............مثل اون درخت پیرم تنها در قلب کویرم..................منتظرم روزی بمیرم روزگار شاید بدونی.............تو چشمهایم می خونی خسته ام از این زرنگی.............عشق اومد اما چه رنگی روزگار آخر عمری............مرا کن همچو یه قمری برم از بالا ببینم ..............من که همش روی زمینم شاید از بالا قشنگه.......دلاشون از همه رنگه روزگار من بی نصیبم.....میدونی اینجا غریبم اما از دوستی که دیدم.........من پر از عشقی مهیبم من پر از عشقی مهیبم
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
