من چو مرغ زخمیم تیری زمن رها نكن 

                                                                             دل را به تو سپردم تا کم کند غصه هایت

                                                                                                 چشمم تو را گرفته گر می دانی حاشا نکن

                                      من چو هوای سردم دنبال تو میگردم

                                                                                              اگر به تو رسیدم من را زخود جدا نكن

                                                                                              کاش که غروب نباشد ،امروز که تنها هستم

                                                                                                                       شبی  که یار ندارم دیگر به من یلدا نکن

                                                                  گر بی فروغم از تو  یاری بسازم از نو

                                                                                                                    من از همه دل بریدم تو هم ادعا نکن

                                                                            گر چه حسی ندارم یک غزل تازه دارم

                                                                                                               تو به این حرفهای پوچم دیگر اقتفا  نكن

                                                         پس برو ای یاكریمم شاخه من را رها كن

                              من از عشق تو مردم  تو هم اعتنا نکن