ای چشم تو از هر چه غزل گیراتر

بلبل از عشق تو خواند غزل زیباتر

تو برگی از کتاب جان می مانی

این قصه ناخوانده بخوان خواناتر

این شعرکه از تو در دلم پیدا شد

هرمصرع آن را تو بخوان شیواتر

 از سینه من ربوده شد غم دیدی ؟

آینه از چشم تو شد میناتر

در هوسم گر چه بودگرمی آن دستانت

خنده بر لب میزنی تا کنیم سرماتر

تو یی غنچه نشکفته این باغ الهی

مرغم زغمت خواند ، باز کنش شیداتر

گر خواب بود هر چه زتو می دیدم

رویایی منی در آغوش توام  رویاتر

یوسف از مرحله زیر به آن بالا شد

کور کرد ولی بعد بکرد بیناتر

تویی بنده نوازی که مرا بند بکرد

پیر آغوش تو گشتم تو کنم برناتر

گر که از کنار من دوری و هی مینالی

از اشک تو شد این همه شعرها تر

بر قله عشق خانه تو می سازی

از قلب رئوف من کجا کوشاتر

ای گل  به چه میبالی گر زیبایی؟

بر او بنما رخ که هست آراتر

او قبله عشق است به این معنایی

 از دل به تو نزدیک بشد آشناتر

گفتم که مهی و ماه شد مهمانت

از اوج فلک نشسته ای بالاتر 

لب تشنه کویر آب را می فهمد
سیراب مگرسراب را می فهمد؟

در سکوت شب جغد پریشانی مگر

ناله های آمده از خراب را می فهمد

دلیل غمزدگی این شهر است مگر

ساقی که تشنه شراب را می فهمد؟