دو غنچه یاس
زمزمه میکنم با دل وقتی قلم می نگارد شعر های شکسته.... غمی نهفته دارم در غروب تنهایی
سال نو بر همه دوستان مبارک.... خورشید خانم آفتاب کن ........ چشم من را بازاز این خواب کن خورشید خانم آفتاب کن گلها را شاداب کن از خنده سیراب کن خورشید خانم آفتاب کن دلهای مارا با عشق خود بی تاب کن خورشید خانم آفتاب کن..... یاد حسن گلاب کن حالا بیا با شادی هم آغوش بشو از گریه ها بیا فراموش بشو زمانه تو با من چه ها که نکردی ......... با غم دوستان آشنا که نکردی زمانه تو دلمو تو دریا نکردی .............. با موج غم هم صدا نکردی؟ زمانه تو بگو با من چه کردی...... با گل یاس هم همنوا نکردی؟ زمانه تو چرا مرا رها نکردی ............ از آسمون چشماش جدا نکردی؟ زمانه تو به این قبله دعا نکردی ....... اشکامو هدیه به خدا نکردی؟ زمانه من چی بگم تو خطا نکردی ؟............خوابم و هم دم رویا نکردی؟ زمانه دلم دلگیر ه که تو بها نکردی ..........قلبم شکسته تو چرا دوا نکردی؟ زمانه تو به من بگو چرا چرا نکردی ؟ ...................هیچ کاری برام چرا نکردی؟
یا مقلب القلوب و ........................ اگر اولین حرف تو سین بود یاس هم در سفره هفتسین بود الهی..........
آخرین روز تو را به سر کنم تازه بشم تا آغاز سالی دگر کنم ساده بشم تا آینه ها سفر کنم ............................. دلم می خواد بیام امشب آتیش این دلت بشم دلم میخواد بیام دوباره پروازت بشم تو آسمون قصه هات ابرنوازشت بشم
دلم می خواد صدا بشم نجوای این غمت بشم پا بزارم رو شاخه هات شکوفه امشبت بشم دلم میخواد فریاد کنم............ چشمم خاک پات کنم دلم میخواد پریشونت بشم آواره از کویت بشم دلم میخوام بارونت بشم ............اشکهای شبنمت بشم دلت نمیاد خنده کنی لباتو برام بنده کنی دلت نمیاد با من باشی شادی کنی بادل خسته طنازی کنی دلم خیلی چیزها میخواد که تو نمی تونی هیچ کدومشو بر آورده کنی؟ چرا نمی تونی؟؟؟ حالا بیاد لبخند بزن بر این دلم بند بزن امشب بیا دلمو آتیش بزن هزار بار از رویش بپر
امشب بیا فریاد نکن..................... از غصه ها یاد نکن امشب بیا چشماتو نبند اسیر صیاد نکن
بذار یکم آروم بگیرم باز فکر بکنم تو را دارم................ برای همیشه تو را دارم من که گفتم دلم خونه خراب تو شده چشم من مست آن جام شراب تو شده من که گفتم زمن آزاد مشو...خاک پای توم تو همراه باد مشو گر اسیرتوم بال و پر سوز مرا..... عاشق دیروز توم یاد نبر امروز مرا بیا با خود بساز خنجری از طلای پاک قلب خونی من نشانه ایست برای چاک.....برای چاک دلم از یاد تو غوغا شده باز ..... مرغکم در دام طوبا شده باز خسته گی از تو نتوانم گرفت .....قد و بالای تو رعنا شده باز دل تو هدیه شب تار من است..... خیمه سوخته بر پا شده باز رفتنم از این عالم خاکیست.... دستای تو دعا ی دلها شده باز پیر بگو خاطره از کلبه غم.....دراین دلت هوای برنا شده باز صبا هم دم این یاس بود بی بهار...زمستان رخت بر بسته گرما شده باز سو سو کند این شمع بی نوا چرا ........این مرد نابینا کی بینا شده باز چه بگویم که گفتنی ندارم بی تو .....حرفهای تو برای من نجوا شده باز می خوام فریاد کنم این دفعه خنده دلشاد کنم میخوام دریا بشم زلفم و در باد کنم کشتی نگاهت را دوباره یاد کنم دلخسته نیستم شادم چون توی دارم و بی زمان تو را درخود آزاد کنم میخوام فریاد کنم این دفعه خنده دلشاد کنم میخوام دریا بشم زلفم همراه این باد کنم تو که نشسته ای بر ساحل غم منتظر نگاه من دلخسته نیستم شادم چون آمدم توی در دام کنم
به من بنگر که از چشم تو سیراب بشم دور از از غم و اشک این سراب بشم بیا تا خسته شویم از گفتن و شنیدن غم آمده ام کبوتری آزاد از پنجه عقاب بشم تو را میجویم نه برای خود برای کودکی گرسنه..... برای ظلمت شب ... برای همزاد ی رفته از یاد دیدی چگونه پرید و رفت دور شد آن پرنده....... رقص آتش را چه؟... دیدی؟ همه اش برای تو... من که ناتوانم از داشتن و گرفتن و بوسیدن تو !!! ببخش مرا مرا ناتوان آفریدند!!! فقط نمک زدن عادت من .... زخم زبون خنجر من ...... امان ازحرف دل من ...... بیا ه تو لونه هامون اسپندی آویزون بکنیم....... یکم آز اون تو آتیش دلمانون دود کنیم شاید بتونیم دور از خود چشم حسود کنیم .........بترکه چشم حسود آخر قصه چه حرف نگفته ای داری؟ شب را میشه جدا کرد ؟ گریه های آخر ؟ دو قدم مانده به دام ...... دامی که که پهن کرده منتظر یک لحظه نشسته .....یک لحظه دو قدم دیگه بردار......... آهسته آهسته ...... آتش و جنگ و دود آنکه رفته از ما بدرود .......بدرود وای چه میشد اگر من و تو و دریا و غروب در یک لحظه هم صدا بودیم پرواز چه واژه زیبای است حیف که بال پروازی نیست به کمک تو چی؟ باز آمدم در قصه ماه و کتاب افتاده ام قلم و کتاب تو بهانه ایست در دست من دیگر بار باز در دام حباب افتاده ام؟ پرواز جرقه چه زیبا میشه باز یک اشاره یک قلب پاره پاره یک تبسم با لبخند ستاره یک اشک قهر کرده از چشم دوباره یک زندگی ساده دربدر کوی توآن بیچاره یک دروغ نگفتم واسه شب که تا صبح چه بی قراره یک عشق پاک پاک دست تو را میبوسه هیچ کی باور نداره یک حرف ساده گفتم از قلب پاره پاره از لبخند ستاره گفتم باز یک اشاره همه اش باشه برایت خدای من اشاره فقط فقط بگو که کی در آغوشم میگیری دوباره؟؟
آمده ام چشم بر چشم نهم اشک را هدیه به قمر برم آمده ام عطر تو را باز گیرم توشه به این سفر برم آمده ام خنده هات و بگیرم از لب تو بوسه به ثمر برم آمده ام عشق فریاد کنم جان به جان تسلیم تا به سحر برم یک جاده یک تابلو یک پیچ پر خطر یک عالمه حرف نگفته در این سفر یک درخت تزیین شده با نوار سبز یک آسمان در آغوش گرفته قمر یک بچه آن روبرونشسته آروم لب جوی.... منتظر تا کی بیاد سحر یک راه نقاشی شده با خط سفید رفته تا آن بالا تا پیش خورشید در این دفترسرنوشت عشق را به جای چه حرفی میتوان نوشت؟ چشم هایم باز گشت قو های سفید را دید آمدم چون آبگیر زنده شد........ قورباغه ها همه خندیدند آمدم چون اینجا را از قلب کوچکت هدیه گرفتم و کلبه تنهایم را بر شاخه هایش بنا نمودم آمدم چون تو را باز با چشم امید ببینم اشک را به من هدیه نده غم هایت را برایم نفرست چون من باز تشنه محبت تو هستم آمدم چون بید مجنون تنها درختی بود که زود سبز شد و زلفهایش را به رقص در آورد تا باد بخندد آمدم تا باز بنگارم هر آنچه در وجودم حرف زندگی میزند......... تلخ یا شیرینش را بگزریم آمدم تا گناهم را تکمیل کنم و تو را به بهشت امید وار.......... آره من همون خطا کارم پس بازگشت مرا چه کسی به من تبریک میگوید .....هیچ کس !!!! پس اگر در رفتنی بودم که بازگشتنی نداشت چی ؟؟... چه کسی مرا ملامت میکرد !!!! چه کسی برایم اشک میریخت ؟؟..هیچ کس !!!! وای بر من گر بروم و مرا نبخشند .. ای خدااااااا خدا حافظ وبلاگ عزیزم خدا حافظ ای همراه من در این ۴۰ روز هم شیرین و هم تلخ شاید دلم تنگ بشه بر گردم شاید هم نیومدم مرا ببخش با همه بدی هایم خدا حافظ نمی دانم که این دل چرا آزار می دهد گریه چنان افسرده می باشد گهی دلدار می دهد گریه اگر عشق است و بیداری نمی دانم کنم یاری ز می مستم وبیهوشم گهی هوشیار می دهد گریه ....................................................................... .................................................................................. یک اینه روبرو یک تار سفید مو یک چین شکسته یک لب ترک بسته این یک قطره آب میخواد یک چشمه پر از سراب میخواد یک یار آن دور دورا نشسته بر گلبرگ سپیده یک اشک سفید لغزیده ... آروم... آروم ....بر این دل سنگ شکسته وقتی آب انار میچکد از گلبرگ بنفشه دل من منتظر یک قطره از لب چشمه
ای گل تازه چرا...... عشق بی اندازه چرا ای گل تازه بگو از غم بی آوازه بگو...... چرا سر به بیابون میزنی................ با ز تو بیابون دل به دریا میزنی......... ای گل تازه بگو........... چرا وقتی تنها میشی تو عاشق گلها میشی وقتی بارون بباره چه مهربون باز تو میشی ای گل تازه بگو ......... چرا باز اسیر غم میشی غصه خوری باورم بشی دست میکشی رو شاخه ها خار را نوازش میکنی چرا میخوای دستاتو زخمی کنی خونی کنی ای گل تازه بگو از یک دل خسته بگو از این گلهای زرد و پژمرده بگو بگو تو آب میشی خاک میشی سایه میشی واسه همه همسایه میشی بگو خوب.... تنها نمیشی اگه با خدا باشی تو که باز یار داری یار بی یار داری ... یار به این خوبی داری باز میگی تنها میشی........ چرا باز جدا از این دعا میشی تو که چشم داری اشک داری یک دل تازه میخوای یک عشق بی اندازه میخوای خوب بگو خدا میخوای خدا خدا خدا میخوایی تو که خدا داری باز میگی خدا میخوای یک عشق بی اندازه می خوای وقت بازی شده باز وقت بازی با بادبدک ها شده....... کاغذ بازی با این موشکها شده ببین هوا چه عالی پر باد شده .......گلهای باغچه همه دلشاد شده بیا بریم بادکنک ها را باد کنیم....آن گذشته ها را یاد کنیم بریم سر کوچه کاغذ باد هوا کنیم....... یک نامه بذاریم پیش خدا دعا کنیم تو کوچه ها داد بزنیم همسایه ها را بیدار کنیم بریم در خونه ها را بزنیم با هم دیگه فرار کنیم بیا بریم تو گندمها خوشه های پر آب بچینیم ابرها را کنار زنیم باز گل آفتاب بچینیم بیا بریم بازی کنیم چشم بذاریم قائم موشک بازی کنیم یک آب نباتی بخریم بچه ها را راضی کنیم گلهای لاله بچینیم از شاخه ها جدا کنیم دست بزنیم شادی کنیم گرگ به هوا بازی کنیم بیا بریم ناز کنیم کبوتر رو هوا کنیم در قفس را باز کنیم قناری رو رها کنیم بیا بریم با بلبلها ساز بزنیم یک دم بدیم یک دم به آواز بزنیم بیا بریم یاد کنیم گلهای یاس را دعا کنیم بیا بریم گریه کنیم اشک بریزیم پیش خدا...... خدا خدا کنیم
چه نویدی داد این نسیم صبحگاهی چه روز قشنگی آغاز شد پیامی ازیار که یار بیدار شد که زود یار خود پیدا شد باز روزها زیبا شد گلها باز وا شد دلم آرام گرفت و دلشاد شد دگر روزهایم بی فریاد شد وقت بازی شد باز وقت شادی شد بهار آمدو باز دلها بهاری شد آهای چشم های سیاه خیره مانده به این صفحه مشکی آهای لبهای تشنه عطشناکی به این چشمه اشکی در سیاهی بدنبال چه میگردی....... نمیبینی که اینجا سیاهست سیاهتر از سیاه آهای همان که نامت را نمی برم ....... من که نامت را فراموش کردم و چراغ دلم را خاموش............... چگونه پیدایم کردی اینجا به دنبال چه آمدی .. گم کرده ای داری یا گم کرده راهی اینجا همان سیاهست و جزء سیاهی چیزی نمیبینی پس سعی نکن چیزی ببینی چیز تازه ای برایت ندارم همان روزگار سیاهیست که بود و یک مرد تنها در همین گوشه که میبینی با همان غمهای همیشگی نمیبینی که که چگونه ناخن بر دیوار کشیده این همان دیوار زندان تنهایش نیست ؟ و اینها خاطراتش که در تنهای رنجه به دیوار زده دور از غنچه هایش به گلدانهای شکسته دل بسته است تو که خود بهتر میدانی تو خود کمکش کرده ای تا این کلبه سیاهی را بر پا کند و خود چه زود خانه خرابش کردی ..... و شاید بگوی آباد کردی حال آمدی تماشا کنی سوختنش را بیا بیا تماشا کن سو سو زدنش را که مردنش نزدیک است نمی خواهد گل بیاری سر قبرش بذاری..... دعا یش نکن نفرینش هم نکن به کرکسها هم خبر نده که خود قاصدک اینکار را میکند قطره اشکی از قلب سنگی به همرا داری تا غبار قبرش را بشوی او آرام توبه کرد و جان دادو آرام گرفت آرام گفتم که نیا اینجا همه اش سیاهیت ببین چه تلخ است کلامش پس بگذر انگار تمام کلاغ های دنیا دست به دست هم دادند پرهای مشکی خود را چون برف بر سر مزارش میریزند آری اینجا بوی زندگی نیست ای مدعی پس ادعایت را چه شد ای مهربان پس آن همه محبتت کجا رفت او که تنها گناهش تنهای بود پس چرا به چوبه دار پیام دادی انتقامت را بگیرد پس زود ورق بزن و بگذر صفحه بعد را بنگر شاید روشن تر باشد شاید آنجا آرامشی باشد که به دنبالش هستی شاید بوی دوست داشتن را آنجا حس کنی و بوی صداقت در هوایشان پیچیده باشد اینجاست که همه چیز دروغ است بوی نیرنگ وفریب و دروغ و دروغ اینجا بوی زندگی نیست واقعیتی هم وجود ندارد پس بگذار زندگی مسیر خودش را طی کند اولین راه به دور ترین نقطه کجاست بلیطش را برایش بگیر یک انتهای بی انتها ...............سفری دور تر از دور نه یک سفری بی انتها که انتهایش اوست و اوست که بی انتهاست پس پاکش کن یک نقطه بذار...........یک نقطه سیا ه یا یک نقطه به اوج با جاده های خاکی در یک افق بی انتها با پای پیاده چگونه راهی هستی اینجا سیاهیست سیاهتر از سیاه دیگر قلمی بر کاغذ نمی لغزد دیگر در این دفتر سیاه نوشته ای برق نمی زند بگذر زود تر بگذر جزء سیاهی چیزی نیست برایت و تو خود خوب میدانی اینجا همان غاریست با یک مرد تنها که روزگاری تو خفاش شب تنهایش بودی یادت نیست چگونه برایش آواز میخواندی ولی خوب چون بوم شوم بودی برایش توبگذار جغد در خرابه ها باشه نمی خواهد خرابه ها را آباد کنی تو بگذار سنگها توی چاه باشه نمی خواهد دیوانه ها را دعوا کنی بذار زندگی خود مسیرش را پیدا کند نمی خواد تو تعیین کنی نمیخواد تو کلاه مشکی خودت را به سیاهی ما هدیه کنی چتر سیاهت باز کن تا این برف سیاه سفیدی گیسوانت نپوشاند خودت را آینه نگه دار تو خودت باش خودت یار گفت که دگر گوهری از ما نیست رفتی وعمری دگرباقی از ما نیست
خوش بگذره 
یکی بود یکی نبود ....باز اومد و دلم ربودقصه شب میگفت برام ....از غم و تب میگفت براموقتی که سرد می شد هوا..... تو بغلش جمع می شد صفااول قصه هات چه بود؟ باز یکی بود یکی نبود یک آسمان یک گنبد همیشه کبود .....آخ که واسم هیچ غمی نبود باز ستاره داشت تو قصه هات؟ ........ دوباره گل بود تو باغچه هات ؟بخون برام که داره خوابم میبره.....اشک از جام شرابم میبره
سلام
ماهی؟ ... نه ..منظورم اینه که تو ماهی؟
ای بابا به چی میخندی؟.......خودت گفتی بخندم
گفتی قلم یاد دلی بی تاب افتاده ام
چهار شنبه سوري
دوباره یاد آتش و هیزم وسخوختن و پریدن
ادامه مطلب
آمدم چون دیدم پرستو ها که رفته بودند بازآمدندآمدم چون دیدم غنچه بر شاخه بید مشک باز خندیدآمدم چون خنده بر لب غنچه هایم ساز زندگی نواخت
یک قطره از اشک تو منتظر باد سقوط..............یک تار گیسوی تو افتاده در دام خطوط............
| Design By : Night Skin |
می نویسم تا که شاید مرهمی باشد بر زخم زبانهای دل
میدونی دو غنچه یاس دارم
خدا نگهداره واسم گل یاسمن
و یاس سفید برگ رقصان درختان بید
انجا که غربت همنشین دل است
خلوت و تنهای بهترین محفل است
غمی نهفته در غروب تنهایی جز خدا کی کند مرا یاری
