آسمان تیره را امشب چراغانی کنیم

این سرای خفته را آری نگهبانی کنیم

عاشقانه دیده را جای پایت می کنیم

ای وطن آییم تو را از دروغ فانی کنیم

.......................

کاش خورشید زمان رنگ سبزرا می سرود 

حلقه سبز یمین این زمین را می ربود

کاش در صلح و امید یک نهال تازه کاشت

ریشه مردم فریب این خاک تو ایران نداشت

...........................

...........

تو چه می خواهی از این فصل غم انگیز از من

که تو ای ساقی بی باده بیا ساغر و بشکن

دل ما شاداب از این صید که از دام رها شد

وَ چه غوغا می كند دل در این كوچه و برزن

تو که مستم می کنی. گفتی با باده یا غم؟

که گذشتم من از تو  با این عشق پریدن

به هواداری این عشق بیا جانی دگر ده

که تو عشقی و خود جام شرابی گل لادن

گل یک دانه گلدان منی تو  ای بهترین یارم

تو همان آتش عشقی که زدی شعله به خرمن

به خدا حالا که مستم منتظر مرگم نشستم

من دگر کاری ندارم  بیا این ریشه را برکن

کاشکی دستام بال میشد و می تونستم بپرم

کاشکی هر چه ناز میکردی می تونستم بخرم

کاشکی قلبم تا ابد توی دستات جا میموند

کاشکی دل نازک تو واسه هیچ کس نمی خوند

کاشکی بودی توی جاده تو ای همسفر خاطراتم

من که بودم همان حسی که  همیشه باهاتم

 غربتم اما نه آنقدر كه دلم تاب نيارد
شربتي نوشيده ام  كه كسي خواب نيارد

بر در کوی تو بنشست یاکریم خلوت من...................منتظر مانده بیایی از در خانه مهرت

ای خدا خسته از اینم که چرا تنها می میرم

                              تو که در کنار منی من چرا اینجا اسیرم؟................

و از جاده های خاکی به قله عشق تو صعود میکنم

من چرا از جاده ها سیر نمیشم

با تو باشم من که هیچ گاه پیر نمیشم

همیشه در انتظارم همیشه در امید

در دام هیچ کس جزء تو اسیر نمیشم

فقط با تو ......................با دیگری درگیر نمیشم

و سراب گسترده خیالم چشمه همیشه جوشان را نوید می دهد

در كنار خلوتم صدای نفسهای هست كه وجود تو را نوید می دهد

ودر یك كلام روشنایی اتدك شمع چشمانم

 پرتوی همیشه جاوید خورشید را نوید می دهد

و روزی خواهد آمد كه سرتاسر همه از جنس نوریم

 و این دل تاریك شب ظهور را نوید می دهد

دردی که جزء تو دوا نیست............

درد ی که تا عمق چشمام  اشک غم من را رها نیست

درد من درد حقارت این که هر کس مبتلا نیست

دردی که از جان گذشته مرهم واهی گرفته

پیش هر عاشقی پرسی........ درد من درد جدایست جدایییییییییییییییییست

دردی که از دل گذشت و توی یک اینه پیداست

توی یک گلدان خالی یا مثل گلهای قالی

همه چون درد من دیدند این چنین به هم پریدند

تا که از شر خجالت عرق جبین و چیدند

شاید اما هر چه باشه جسم من تنها نباشه

ولی از روح سپیدم این من خوب می فهمیدم

درد من درد جدایست  درد من درد جدایست

با تو خوشبخت می شوم یک روز، این توهم برای من کافیست

خالی از جان می شوم هر روز  سکوتت همچنان باقیست

در ترحم مانده ام ای دل در شکوه لحظه دیدار یک دوست

 می شوم رویا با تمام خستگیهایم عجب حال من عالیست

روز پیش بلبل به آوازی که از بغض شکسته بر می خواست

خواند آن نغمه ای که امشب در هوای سرد من جاریست

 با تو ای دل باز گویم می شوم جامی از این همه مستی

در این لحظه که  می شوم من از جان تهی جای تو خالیست

همه شب چشم براهم کند بنیادم

او که از حوصله من کنون بیرون شد

شاید امشب کند از غم خود آزادم

دیر پایست که من سخره عشاقم

آرزو این بود تا که دهد بر بادم

 آخر کار من و تو جزء پشیمانی چیست؟

گفتی در دفتر عشاق مرا جایی نیست

نمره عشق مرا پس چرا دادند بیست؟

آخر راه من و تو همه اش بنبست بود

کاش که آن اول راه میدیدیم تابلوی ایست

حال و روزم را ببین هر چه خواهی بخند

دیوانه تر از من ای خدا اینجا کیست

عشق را در کف مستان حق باید دید

بی عشق مگر می توان تنها  زیست

 خبر از عالم عرفانی ما هیچ نبود

اگر از عشق بپرسند بگم پنهانیست

عضوی از اهل جهنم شده ام میدانی؟

من که در روضه رضوان عدن جایم بود

حال با خاک چه سر هم شده ام میدانی؟

چون که ابلیس مرا گول زد و خامم کرد

من سراپا همه ماتم شده ام میدانی؟

وقتی شیطان به هوس بازی من میخندید

 من چرا سر به کمر خم شده ام میدانی؟

من که مغرور شدم و در سر این باد غرور

حال  از یارخودم گم شده ام میدانی؟

ای خدا گر چه من از حلقه تو دور شدم

لیک با عشق تو آدم شده ام میدانی؟